Объект: Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Itaque contra est, ac dicitis; Respondeat totidem verbis. Duo Reges: constructio interrete. Inde igitur, inquit, ordiendum est. A mene tu? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret.

Работы: Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Pauca mutat vel plura sane; Quis hoc dicit? Quam nemo umquam voluptatem appellavi

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Hic ego: Etsi facit hic quidem, inquam, Piso, ut vides, ea, quae praecipis, tamen mihi grata hortatio tua est. Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat? Quod etsi ingeniis magnis praediti quidam dicendi copiam sine ratione consequuntur, ars tamen est dux certior quam natura. Is cum arderet podagrae doloribus visitassetque hominem Charmides Epicureus perfamiliaris et tristis exiret, Mane, quaeso, inquit, Charmide noster; Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quis est enim, qui hoc cadere in sapientem dicere audeat, ut, si fieri possit, virtutem in perpetuum abiciat, ut dolore omni liberetur? Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Tum ego: Non mehercule, inquam, soleo temere contra Stoicos, non quo illis admodum assentiar, sed pudore impedior; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sensibus enim ornavit ad res percipiendas idoneis, ut nihil aut non multum adiumento ullo ad suam confirmationem indigerent; Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? -delector enim, quamquam te non possum, ut ais, corrumpere, delector, inquam, et familia vestra et nomine. Sin autem ad animum, falsum est, quod negas animi ullum esse gaudium, quod non referatur ad corpus. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Hic ambiguo ludimur. Ius autem, quod ita dici appellarique possit, id esse natura, alienumque esse a sapiente non modo iniuriam cui facere, verum etiam nocere. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Semper enim ita adsumit aliquid, ut ea, quae prima dederit, non deserat. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Nam qui valitudinem aestimatione aliqua dignam iudicamus neque eam tamen in bonis ponimus, idem censemus nullam esse tantam aestimationem, ut ea virtuti anteponatur. Quibus autem in rebus tanta obscuratio non fit, fieri tamen potest, ut id ipsum, quod interest, non sit magnum. Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum; Ego autem existimo, si honestum esse aliquid ostendero, quod sit ipsum vi sua propter seque expetendum, iacere vestra omnia. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in cena quidem posse videamur? Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Ego autem existimo, si honestum esse aliquid ostendero, quod sit ipsum vi sua propter seque expetendum, iacere vestra omnia. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Erat enim Polemonis. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Cum autem progrediens confirmatur animus, agnoscit ille quidem naturae vim, sed ita, ut progredi possit longius, per se sit tantum inchoata. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. Quod cum ita sit, perspicuum est omnis rectas res atque laudabilis eo referri, ut cum voluptate vivatur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. An hoc usque quaque, aliter in vita? Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt? Cum autem assumpta ratío est, tanto in dominatu locatur, ut omnia illa prima naturae hulus tutelae subiciantur. Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? Is enim, qui occultus et tectus dicitur, tantum abest ut se indicet, perficiet etiam ut dolere alterius improbe facto videatur. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Ego autem tibi, Piso, assentior usu hoc venire, ut acrius aliquanto et attentius de claris viris locorum admonitu cogitemus. In schola desinis. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Societatem coniunctionis humanae munifice et aeque tuens iustitia dicitur, cui sunt adiunctae pietas, bonitas, liberalitas, benignitas, comitas, quaeque sunt generis eiusdem. Concinnus deinde et elegans huius, Aristo, sed ea, quae desideratur, a magno philosopho, gravitas, in eo non fuit; Non laboro, inquit, de nomine. Cur ad reliquos Pythagoreos, Echecratem, Timaeum, Arionem, Locros, ut, cum Socratem expressisset, adiungeret Pythagoreorum disciplinam eaque, quae Socrates repudiabat, addisceret?